"Ewên ku îro difikirin ku ew nêçîrvan in... Dem dê nîşan bide ka kî dê sibê bibe nêçîr."

Pîlaneke kuştinê, kemîneke çekdarî li dijî malbata wî, û zilamekî ku ji bo mirinê hatiye nîşankirin: Kaya Arslan. Kaya, ku di navbera strukturên hêzê û operasyonên îstîxbaratê de asê maye, ji bo parastina hezkiriyên xwe û ragihandina rastiyê şerekî jiyan û mirinê dike.

Dema ku malbata wî di odeyên nexweşxaneyê de şer dikirin, ji girtîgeheke Arjantînî îtîrafên ku dewletê dihejînin derketin holê. Di nav dîwarên betonî yên Silivriyê de, Kaya tenduristiya xwe winda kir lê baweriya xwe winda nekir, û hevokek nivîsand ku li kolanan belav bû: "Min roj ji bîr kir."

Di sîstemekê de ku biryarên DMMEyê tên paşguhkirin û dadwerî tê kontrolkirin, berxwedanek ku ji aliyê akademîsyen, parêzer û bi hezaran kesan ve li kolanan tê pêxistin, vediguhere lehiyek bêrawestan. Ev ne tenê têkoşînek ji bo mayîna mirovekî ye; ev têkoşînek e ji bo civakê ku wijdanê xwe ji nû ve ava bike.

Berxwedaneke bêhnfireh ji malbateke bêtirs, parêzerên bê west û gelê ku red kir bêdeng bimîne... Ji ber ku her çend dadgeh û çapemenî bêdeng bimînin jî, wijdan nikare bêdeng bimîne.