"Bêdengiya Edaletê"

"Ewên ku îro difikirin ku ew nêçîrvan in... Dem dê nîşan bide ka kî dê sibê bibe nêçîr."

Pîlanek ji bo sûîqestekê ku di korîdorên tarî de tê plankirin, kemînek çekdarî li dijî malbata wî, û zilamek ku di nav xaçerêyê de ye: Kaya Arslan. Kaya, ku di nav mekanîzmayên hêz û operasyonên îstîxbaratê de dibe hedefek tenê, ji bo parastina jiyana hezkiriyên xwe û ji bo gotina rastiyê li dijî demê şerekî jiyan û mirinê dike.

Dema ku malbata wî di odeyên nexweşxaneyê de ji bo jiyana xwe şer dike, îtîrafên ku dewletê dihejînin ji hucreyek zindanek li Arjantînê derdikevin. Her ku hewl tê dayîn ku sûcdar bêdeng bibin, qanûn bi dîwarên desthilatdariyê re rû bi rû dimîne. Kaya, ku tenduristiya xwe winda kir lê baweriya xwe di nav dîwarên betonî yên zindana Silivriyê de winda kir, ew hevoka yekane nivîsand ku ji dîwarên zindanê derbas dibe û li kolanên welêt belav dibe: "Min roj ji bîr kir."

Di sîstemekê de ku biryarên DMMEyê tên paşguhkirin, çapemenî tê bêdengkirin û dadwerî ji hêla navendî ve tê kontrolkirin, pêla ku ji hêla akademîsyen, parêzer û bi hezaran kesên ku meydanan tijî dikin ve tê pêxistin vediguhere lehiyek bêrawestan. Ev doz ne tenê têkoşînek ji bo mayîna mirovekî ye, lê têkoşînek ji bo ji nû ve avakirina wijdanê civakê ye.

Berxwedaneke bêhnbir ji malbateke ku ji tirsê natirse, ji parêzerên bêwestan, û ji gelê ku red dike bêdeng bimîne... Ji ber ku her çend dadgeh bêdeng bibin û çapemenî paşve bikişe jî, wijdan nikare were bêdengkirin: Edalet nikare were bêdengkirin.