Ev xebat,

Wekî ezmûneke edebî ku trajediyên takekesî û hêviyên kolektîf tê de bi hev re dikevin, ew krîzên gerdûnî yên sedsala 21-an - şer, koçberî, îstismara daneyan, hilweşîna ekolojîk - bi rêya zimanekî helbestî û dîmenên dramatîk tîne ser qonaxeke siyasî.

Ev manîfesto, ji xirbeyên Xezzeyê bigire heta şehrezayiya kevnar a Göbeklîtepe û ji wê wêdetir, heta civateke gerdûnî ya nû ya gelan, rêwîtiyek radîkal ji wêrankirinê ber bi ji nû ve zayînê vedibêje.

Ew teoriya Marks a li ser nakokiya di navbera hêzên hilberînê û têkiliyên hilberînê de bi perspektîfa proletaryaya nedîtî ya serdema dîjîtal ji nû ve şîrove dike.

Veguherîna ji karê kargehê yê klasîk bo aboriyeke platformê, ji karê kognîtîv û çandî bo proletaryayeke daneyan ku di bin çavdêriya algorîtmayan de dixebite, nîqaşekê li ser xwezaya piralî û torî ya mijara şoreşger a nû vedike.

Ev berhem, Meclisa Mirovahiyê ya Cîhanî ku ji hêla nûnerên hilbijartî yên civakên mirovan ve li şûna dewletên neteweyî hatiye avakirin, pêşeroja hevpar a mirovahiyê wekî vîzyonek edebî, bangek siyasî û analîzek akademîk pêşbînî dike.

Ev berhema hibrid teorî û çîrokan bi hev re girêdide, û mijara mirovî ya veguherîner a serdema me bi tûjiyeke estetîkî, siyasî û teorîk ji nû ve pênase dike.

Haşim Korkmaz têgihîştina hiqûqî, kûrahiya dîrokî û çîrokên vîzyonî vediguherîne bangek ji bo mirovahiyê ku xwe bi xwe birêve bibe.

Ne bi rêya dewletan, lê bi rêya wijdanê.

Ne bi zorê, lê bi hevgirtinê.